CD REVIEWS Enderra (Bram Stadhouders & Onno Govaert)

Recensie Peter J. Korten, JazzFlits:
De muziek op ‘Enderra’ laat zich niet gemakkelijk duiden.
De aanduidingen ‘soundscapes’ of misschien ‘klankland-
schappen’ doen de muziek te kort. Er is eerder sprake van
een geïmproviseerd klankenuniversum: uitgestrekt tot het
oneindige, leeg, verlaten, nog niet ontdekt. Lange lijnen
worden uitgezet en ingevuld met spaarzame gitaarklanken
waarin nauwelijks een melodie te ontdekken valt. Naast de
gitarist zit drummer Onno Govaert. Hij is een zeer oncon-
ventionele drummer. Als contrast op de geschetste leegte
legt hij een waas van belletjes, tikjes, rammeltjes en ook
‘gewoon’ drumwerk. Juist dit contrast is erg aantrekkelijk.
Hij laat het tempo soms ongewoon hoog oplopen. Op ‘Heil’
strijkt hij met een strijkstok langs koperen schijfjes. Het
levert zo’n intens hoog en schel geluid op, dat een afne-
mend gehoor even niet zo’n heel groot nadeel is. Verder
levert de elektronica grote uitersten in dynamiek op. De
lage basistoon in ‘Do het’ kruipt over de grond en lijkt de
uitgestrektheid van het heelal te symboliseren. Dit jonge
tweetal gaat, zoals Star Trek zegt; “were no one has gone
before”.
 
Recensie Jan Klupper, Muziekpodia.nl:
"Bram Stadhouders, ontwikkelt een geheel eigen stijl. De tonen vertonen steeds meer samenhang, aangename harmonie. Helder met vaste elementen, zoals het slagwerk dat wordt vastgenageld in een echoënde geluidszee. Veel percussie gecombineerd met de volumineuze elektrische gitaar van Bram. De laptop is geen blindelings gebruikte equalizer, maar wordt belangrijk en artistiek ingezet. De Cd begint met een kort intro. In “Waar ben je” staat de drum als een paal boven water. Terwijl in “Masa” de baslijn houvast geeft. Bij de vierde track “Heil” wordt het gehoor zwaar op de proef gesteld. Als ik het mag zeggen Bram, denk ik dat honden bij dit nummer gillend de deur uit gaan. Maar voor hen heb je het ook niet geschreven. Voor velen zal dit album een experiment zijn. Zoals het is begonnen, is het ook voorbij gegaan. Grenzen worden gevonden en op zijn minst verdund."
 
Recensie Kees Polling, Gonzo Circus
Eigenlijk begint "Enderra", de debuutcd van het duo Bram Stadhouders (gitaar, gitaarsynthesizer, electronica), en Onno Govaert (drums, percussie), te traag en te onbestemd. Op zich niet verkeerd, ware het niet dat je later pas doorkrijgt waartoe de muzikanten in staat zijn. Gelukkig duurt het maar een paar minuten en volgt er een stuk waarin er wat minder gezweefd wordt en er fel(ler) tegenaan gegaan wordt. Over het algemeen bevat "Enderra" muziek met grote verschillen in dynamiek. Lekker onderuit wegzakken is er daardoor voor de luisteraar niet bij. Stadhouders en Govaert vormen een duo, maar eigenlijk is "Enderra" de cd van de eerste. Weliswaar werden alle stukken geïmproviseerd door beide muzikanten, maar het is toch Stadhouders die de kar trekt: muzikaal en achter de schermen als organisator. Als jochie speelde Stadhouders klassiek gitaar, maar nadat hij op z'n twaalfde Pat Metheny hoorde, stortte hij zich op jazz. De invloed van Pat Metheny is nog steeds aanwezig (met name in het geluid van de gitaarsynthesizer), maar gelukkig niet te dominant. Govaerts rol is zijn partner bij de les te houden en dat gaat hem goed af. Los van bovenstaande gegevens is "Enderra" een plezierig album met fijne, afwisselde muziek. (Nog) geen hoogvlieger, maar wel veelbelovend.

Review Steffan de Turck, Earlabs.org
The way Stadhouders plays his guitar is closely connected to the kind of music we call soundscapes or maybe even ambient. I can’t deny that Kitaro came to mind on several tracks on the album. Mainly due to the fact that at times it has a somewhat Eastern feel to it: the ethereal sound of Stadhouders guitar and also partly the percussion of Govaert. Still this is improvisational music. The duo takes a certain structure as their starting point and let their emotions and surroundings form the piece along the way. The percussion of Govaert sets a grid for Stadhouders to work on. Throughout the album, Stadhouders makes his guitar melodies come alive (and even dance) on these well-placed accents and details by Govaert, leaving the listener with a dense and rich spectrum of sound. Here and there also spiced up with some field recordings. Quite a nice debut!

Review Andreas Ervik, soundofmusic.nu
Bram Stadhouders and Onno Govaert are two young Dutch jazztalents. Bram has since early childhood been a star guitarist. Before Stadhouders turned ten years old he had won prizes in genres of classical guitar and jazz, at eleven he toured with his own rockband and the year after with a jazzband.
From the age of 17 he started to improvize and experiment with electronica. He is now 21, and has released a couple of solo-cd's and an album with Tonelist Trio, all on his own label. The trio has been stripped down to a duo, but the sound has not changed much: Stadhouders varm, electronic guitarsound is flowing around the elegant drumming from Govaert.
On Stadhouders myspace site the music is described as "an attempt to transform the personal experience of nature and it's beauty into sound". There is really something supernatural fantastic to the music. Stadhouders use a guitar synthesizer with a computer, and the sounds he gets out of this is hypnotic and beautiful.
The way Stadhouders and Govaert play together is flawless. Whereas they in their last release seemed to fumble a bit, it now looks like reducing the number of band members have made them more self-assure. The guitarist beautifully balances between abstract lines and uplifting melodies, especially on the tunes "Masa" and "Kijk daar".
The drummer is aware of Stadhouders wawelike guitarplay. Govaert shows unstrained creativity, wether he's rumbeling with the drums, ratteling the hi-hats, tingeling the bells or pulling his drumsticks over the cymbals to make them sing.
Their wish to transform great nature into music might seem somewhat pompous and kliché-like. For some might Stadhouders guitarplay also be a bit to much on the sweet side. Despite that the guitarsound changes trough the album, Bram is sticking with the more 'polished' sounds. I would wish for him to sometimes turn up the distortion, and send the duo out in more explosive and dangerous waters.
I'm delighted over another good release from Brammetje records, but have to state that this duo hasn't changed much from their last release. "Enderra" is relaxed and comfortable to listen to, but it almost seems it's been a bit to comfortable to record it. The musicians are skilled, but they're almost driving on autopilot, without really challenging eachother.
I don't want to be to negative, because this is a great album, maybe even better than their last. The only problem I have is that I think these two can do so much more. Maybe I'm just impatient, and should give them more time. Bram Stadhouders and Onno Govaert are anyways names you should remember. I think they will do very interresting things in the future.

 

LIVE-REVIEWS van duo Bram Stadhouders & Onno Govaert

Recensie optreden BIMHUIS door Hans Zilverberg van cultuurpodium.nl

Het duo Bram Stadhouders en Onno Govaert, twee zeer getalenteerde jonge jazzmusici, openden het concert met een repertoire dat zonder meer eigenzinnig genoemd kan worden. Gitarist Bram Stadhouders maakt naast gitaar ook gebruik van gitaarsynthesizer en laptop. Drummer Onno Govaert verzorgt in geheel eigen stijl de ritmes bij de composities. Door het gebruik van de gitaarsynthesizer en laptop weet Bram een aparte klanksfeer neer te zetten variërend van Tibetaanse langgerekte lage achtergrondklanken met vogelgeluiden tot strandgeluiden met golfslag en krijsende meeuwen. Door die bijzondere background geluiden schept Bram zich de ruimte om op gitaar de melodie neer te zetten. Hij speelt veelvuldig in het hoge register afgewisseld met lang doorklinkende lage tonen en echo's. Om deze geluiden te creëren heeft hij een uitgebreide set effectpedalen ter beschikking.

Drummer Onno Govaert zette met drums, bekkens, bellen en ander percussie materiaal ritmische accenten neer. Vooral deze jonge drummer maakte indruk met zijn vaak zeer grappige wijze waarop hij ritmes uit zijn drumstel wist te toveren. Een leuke vondst was het gebruik van een kleine strijkstok waarmee hij strijkend langs de rand van een trommel zeer hoge ijle geluiden uit dit slagwerkonderdeel wist te ontlokken. Met zijn spel wist hij aparte sferen op te roepen. Het duo werd terzijde gestaan door geluidtechnicus Ted Masseurs.
Het publiek in het bijna volle Bimhuis had een dankbaar applaus voor het jonge duo over. Zij mogen terugzien op een geslaagd debuut in het Bimhuis.

 

Recensie USVA Theater, Groningen, door Eddy Determeyer:

Het is een merkwaardige paradox: naarmate het aantal parameters in de muziek toeneemt, heeft diezelfde muziek de neiging eenvormiger te worden. Gitarist Bram Stadhouders heeft zijn instrument aan een omnipotente laptop onderworpen en trekt daar langzaam evoluerende fantasy landscapes uit, bevolkt door elfen en gnomen. Dit is geluidskunst die zich traag ontvouwt, bijna zoals planten groeien – snelle rakkers als bamboe en turboskunk daargelaten. Met veel galm evoceert Stadhouders een gitaristisch universum, zoals dat door Terje Rypdal alweer veertig jaar geleden werd omheind.

De afhankelijkheid van de computer heeft zo haar eigen charme. Toen een nummer asymptotisch tot de Grote Ruis van drie decibel of daaromtrent naderde, een proces dat toch gauw zo'n anderhalve minuut in beslag nam, waren wij allemaal bereid zulks als een staaltje van bewonderenswaardige zelfbeheersing, ja kunst, te beschouwen. Tot de gitarist ons uit de droom hielp: "Ik heb een klein probleempje met m'n computer, dat ga ik snel even oplossen."

Recensie optreden Nieuw&Diep

Bram Stadhouder en Onno Govaert zijn inderdaad young en of ze ook vip worden ligt in de schoot der toekomst. Maar bepakt met een laptop, een minikeyboard, een meter aan gitaareffectpedaaltjes, wat Tibetaanse of Zwitserse belletjes en uiteraard een gitaar arriveerden zij al vroeg per trein in galerie Windkracht 13 voor hun 4e optreden in het kader van de door de Nederlandse Jazz Organisatie opgezette Young Vip Tour 2008. De ruim veertig bezoekers ondergingen hun traag opgebouwde geluidsescapades geduldig en welwillend. En dat is een compliment waard. Want in een tijd waarin bijna niemand nog geduld heeft om nog naar iets of iemand te luisteren is dat toch wel opmerkelijk. Dat geldt natuurlijk ook voor de jonge musici, die - hoewel ‘postpatat’ – toch duidelijk gerekend mogen worden tot de zapgeneratie, waarvan je toch eerder snel wisselende geluidsimpressies met een hoog ADHD-niveau zou verwachten. ‘Dat speelden wij vroeger ook als we stoned waren’, hoorde ik iemand zeggen. Ja, zo is het maar net. Bram en Onno stonden echter bloedserieus, een beetje nerveus, maar zeker niet stoned, te werken aan hun secuur opgebouwde soundscapes. Veel galm en echo over de gitaar zoadat er een soort ijle drone onstond waarover weer noten gelegd konden worden, ruisen van wind, branding en het gekrijs van meeuwen uit de laptop – wij Nieuwediepers voelden ons meteen thuis – en drummer Govaert, die subtiel zijn belletjes en minicimbaaltjes beroerde: het is schilderen met geluid. De stukken werden langzaam op- en afgebouwd, met in het midden wat wildere erupties waarbij ook de trommels beroerd werden. Maar echt beklijven deed het toch niet, want ik heb dit meer gehoord én vooral beter. Vloeimans onlangs nog met Gatecrash, maar het deed mij ook denken aan al dat oeverloze gepiel met gitaarsyntesizers in de jaren 80 van bijvoorbeeld een grootheid als Allan Holdsworth. Pink Floyd in de tijd van Umma Gumma! Wat er miste was een meer herkenbare songstructuur, iets van een groove. Nu waande je af en toe in Das Boot – diep in de zee – of - mediterend met de Dalai Lama in het Tibetaanse hooggebergte…………
Toch knap van twee van die broekies!

 

 

CD - REVIEWS van The Ship Comes (Bram Stadhouders Korps)

Recensie Frank van Herk, Volkskrant

Ook 'The Ship Comes', van de Tilburgse gitarist Bram Stadhouders, wil beelden oproepen, maar dan meestal van de dromerige, serene soort, met een soort ambient-jazz. Dat lukt de ene keer beter dan de andere.
De langzaam voorbijdrijvende stukken duren soms te lang, vooral doordat de improvisaties van Stadhouders (ook op kora, lyra en mandol) er niet zo veel aan toevoegen.
In de nummers met een wat meer gedefinieerde groove gaat het beter, zoals het uit meerdere ritmische lagen opgebouwde 'Gravity Streams', dat ook naar een climax toewerkt, of 'Hello Sleeper', dat een van de weinige echt meeslepende melodieën heeft.

Af en toe mag de groep helemaal los, en dan horen we het potentieel van Stadhouders zelf en met name altsaxofonist Harry Cherrin.

Recensie Peter J. Korten, JazzFlits:

Bram Stadhouders is een uiterst eigenzinnige muzikant.
Met zijn gitaar en zijn laptop maakt hij elektronische mu-
ziek die de grenzen van allerlei muzieksoorten soepel over-
schrijdt. Op zijn vorige cd (‘Enderra’) werkte Stadhouders
samen met drummer Onno Govaert. Op ‘The Ship Comes’
speelt de zeskoppige band ‘Bram Stadhouders Korps’.
Naast de eerdergenoemde zijn dat: David Hoogerheide
(toetsen), Harry Cherrin (saxofoon), Santiago Botero (bas)
en Claudia Hansen (percussie). Stadhouders bespeelt nu
naast zijn gitaar ook de kora, mandoline en de lier. De
instrumentatie op ‘The Ship Comes’ leidt tot vreemde en
interessante resultaten. Altijd staat improvisatie voorop,
terwijl de uitgangspunten heel divers zijn: jazz, wereldmu-
ziek en ambient.
‘Gravity streams’ begint met een lieflijk speeldoosje en
gaat via Chinese muziek over in pure rock. ‘Outside of
surfaces’ is enorm ruimtelijk. Slechts enkele langgerekte
klanken bepalen het kader van de compositie. Later klin-
ken wat bellen en klokken. Beklemmende filmmuziek. In
‘Why, look’ horen we Santiago Botero die met zijn gestre-
ken bas een ruimtereis maakt. Zijn verstilde spel wordt
vergezeld door elektronische, onaards lage tonen. Het
album bevat nog meer bijzondere titels als: ‘A lost cross in
the corner of a forgotten chapel’ en ‘The centre of a valley
with soft rain’.
Opvallend is ook de enorme dynamiek van de cd. Soms
wordt het uiterste van de geluidsinstallatie gevergd. Dit is
muziek die menig cineast graag zal willen gebruiken als
muzikale ondergrond bij filmbeelden. (Peter J. Korten)

RifRaf recensie The Ship Comes

Als wij een cd in onze bus vinden van een label met een naam als Brammetje Records, dan halen wij gezwind al onze gifpen boven. Gelukkig wijst Bram Stadhouders ons snel terecht eens we het schijfje in de cd-speler schuiven. Deze amper 22-jarige Nederlander componeert verrassend sferische soundscapes op gitaar, synth en laptop waar subtiele jazz- en klassieke invloeden in doorsijpelen. Zwalpt de openingstrack nog wat etherisch en doelloos in het rond, vanaf nummer twee wordt de spanning geleidelijk opgedreven. ‘The Ship Comes’ leidt je langzaam van een knisperende herfstavond (‘The Centre Of A Valley With Soft Rain‘) naar een dreigende brandstapel (‘Future Vision’). Angstaanjagend knap. (ndc)

Recensie Jan Klupper, muziekpodia

60.11 minuten genieten van Brammetje Records. Zijn naam is verkleind, maar ten onrechte wat betreft de inhoudelijke carrierre van Bram. Technisch een van de meest geavanceerde muzikanten die je op het internet vindt. Moet je maar eens kijken op zijn website. Inschrijving in zijn nieuwsbrief geeft je recht op unreleased tracks, elctronische stukjes music en nog veel meer. Deze vooruitstrevendheid kenmerkt ook Brams muziek. De Tonelist en Enderra, gingen aan The Ship Comes vooraf en waren rijkelijk muzikaal en abstract. Met laatst genoemde dromen we verder in de harmonische experimenten. Veel effecten, stemvervormers en grappige doch zeer mysterieuze geluidsbeelden. Hectic openbaart zich in Graphity Streams, roemruchte intrumenten gaan los, op hol, en drijven de muziek opwaarts. Je kan geen kant meer op, je moet mee of je zet het uit. Drummend vliegt het weg, en is verdwenen. Je gehoorgangen zijn hypergevoelig en kijken je vragend aan.. Een koor neemt het over, met fluitende mimiek. Bram soleert als enige hoop. Andere nummers zoals Hello Sleeper rocken gesmeerd. Je zou het verhaal niet complementeren zonder te praten over filmuziek. Echter de beelden zijn niet zichtbaar, maar wel voor te stellen. Ook in de keuze en bespeling van de instrumenten openbaart zich verscheidenheid. We horen een lyra en een kora, snaarinstrumenten uit andere werelddelen. De inspiratie komt van heinde en verre. (Jan Klupper / Muziekpodia)<

Recensie Frank Hessens, soundslike.be

Het is dank zij het onvolprezen Myspace dat ik Bram Stadhouders voor het eerst hoorde. Dit is nochtans al de zevende release op zijn eigen ‘Brammetje Records’. De man komt uit Tilburg en is amper 22 jaar oud. In de koers heet het dat er dan nog ‘marge voor progressie' is. Al zit het op deze “The Ship Comes” zeker al goed. Stadhouders combineert lekker eigenwijs ambient, wereldklanken en jazzy improvisatie. Op zijn best (zoals in ‘Why, Look’ en ‘Future Vision’) resulteert het in bijna abstracte geluidscollages waar electronica en akoestische instrumenten mijmerend op pad gaan. De invloed van wat AAMC (Association for the advancement of Creative Musicians) in Chicago de laatste jaren doet is zeker niet ver weg. Op zijn minste momenten gaat hij richting jazzrock zoals in ‘Hello Sleeper’ en hou je noch jazz noch rock over. Al is er in het middenstuk een fijn middenstukje dat fel refereert aan wat Bill Laswell op ‘Lost In Translation’ deed. Maar daartussen valt er nog moois te rapen. Het akoestisch (singing bowl, gong) drone werkstukje “Outside Of Surfaces’ had best een eind langer mogen duren. Maar het allermooist is ‘The Elementary Particles Of A Tear’ waarin Ash Ra Temple een ontmoeting aangaat met Ernest Rangling. Al is dit misschien net dat complimentje teveel. Fijn plaatje toch!

Recensie in "Jazz", door Henning Bolte

Met Third Stone From The Sun deed Jimi Hendrix 1967 een poort open naar nieuwe klanken, die sindsdlen welig en in vele gedaanten tieren. Gitarist Bram Stadhouders (1987) is één van de jongste loten aan deze tak. In het gebied tussen Arve Henriksen, Ikue Mori en Jon Hassel, tussen Eivind Aarset en David Torn geeft hij hier met zijn vijf medemusici (Onno Govaert, dr, Harry Chernn, sax/fl, David Hoogerheide, kb, Santiago Botero, b en Claudia Hansen, perc) improviserend zijn eigen kanklandschappen vorm. Hij staat nog aan het begin van de ontwikkeling van zijn eigen vocabulaire en gooit het (met behulp van uiteenlopende snaarinstrumenten) in de tien stukken over verschillende boegen. Onmiddellijk herkenbaar zijn z'n melodieuze aanpak en mooi Iichte toon op de gitaar. Uitdijen en krimpen van de ruimte, gelaagdheid, kromming, vertraging/ versnelling, directheid, dofheid/glans, het zijn parameters die bij de klankrealisatie een rol spelen, op het gevoel van de Iuisteraar inspelen en diens verbeelding aansturen. In een aantal stukken zit dat goed. Outside Of Surfaces is voor mij het beste qelukt. Spaarzaam, mooi gelaagd met uitlopende kleuren en mysterieus. Het is er, wil niets en is daarom zo raadselachtig. De andere stukken hebben dat niet of minder. Ze zijn illustrerend en unilineair.

 

LIVE-REVIEWS BS Korps

Recensie door 3voor12 Utrecht

Het Bram Stadhouders Korps breekt met de gezette toon. In het extatische optreden van deze jonge Tilburgse honden is eentonigheid het laatste dat in je opkomt. Bram Stadhouders wordt al jaren genoemd als jazztalent. Vanavond tilt hij zijn gitaarspel met behulp van laptops, synths, saxofoon en uitzinnige drums en percussie naar een hoger plan. Gewaagd en vakkundig sleept de formatie je mee van het ene naar het andere uiterste zonder te verdwalen in een overweldigende brei van geluid. Denk Pat Metheny die een jamsessie leidt met Jagga Jazzist en Squarepusher. Een welkome afwisseling op deze melancholische avond.

Recensie Concertzender Blog, door Hessel Veldman

Over talent gesproken (zie verslag Vers). Met Bram Stadhouders Korps staat er een heel regiment talenten op het podium. En moet dat begeleid worden. Dacht het niet. Lekker laten uittieren. Alhoewel, over hetgeen er op het podium gebeurt is goed nagedacht en de afspraken zijn helder. Het korps is dan wel vernoemd naar Bram Stadhouders, maar hij is in principe een pionnetje in het geheel. Ieder heeft een prominente plek binnen het geluidsspectrum. Bram Stadhouders Korps wordt gekenmerkt door een filmische sound. Bij bepaalde passages moest ik terugdenken aan Tuxedomoon, zonder zang en in een hedendaags jasje. De meeste nummers worden subtiel opgebouwd met kietelende snaar- en/of elektronicaklanken. Al ras overgaand in masserende sfeerwisselingen. Het rijk gevulde geluid, met allerhande blaas, percussie en synth toevoegingen, zwelt steeds verder aan. Vooral de goed getimede slagwerk accenten van Onno Govaert geven de muziek een dreigende kracht mee. Toch wordt het zelden explosief, behalve halverwege het concert in het noise-nummer ‘Future Vision’. Avontuurlijke uitschieters zijn ‘Gravity Streams’ en ‘Hello Sleeper’. Een mooie kennismaking met een korps met potentie.

CD-REVIEWS Tonelist Trio

Review by Andreas Ervik for Norwegian music magazine !Hissig

Last year I stumbled across the music of Dutch jazz artist Bram Stadhouders. He has been a star guitarist since his early childhood. Before he had turned ten he had won prizes in classical guitar and jazz. When he was eleven he toured with his own rock band, and the next year with a jazz band.
Young rock talents have an unfortunate tendency to start experimenting with drugs, as much as with musical structures. Young jazz wonders, on the other hand, discover free-improvisation, and therefore have no need to resort to chemical substances to reach ecstasy. From Stadhouders was 17 years old he started improvising, and experimenting with electronics.
The artist is now 20 years old, and here is his first CD with the Tonelist Trio, which also consists of Onno Govart on drums and Jasper Lekkerk on keyboards. Stadhouders plays guitar and guitarsynthesizer connected to a computer. The trio plays music with complex structures, which on initial listening sounds impenetrable. But, the suggestive sound is easy to disappear in, so the music floats past with as effortless ease as the clouds pictured on the album cover. Stadhouders warm, electronic guitarsound is in the centre, completed by carefully rattling cymbals, soft drumming and colouring keyboard effects.
Of course the musicians sometimes fumble, and there are moments when the music seems to lack direction. Nevertheless, they interact excellently with each other, which is rather admirable when you take into account how young they are, and the short time they have been playing together. Just listen to how the track “Groonemin” after about three minutes explode into feedback, which after a while is followed by something I would characterize as harmonic noise. It sounds quite like a climax from a song by Sigur Ros, with guitar played with a violin bow.
Another natural reference point to this young trio is Supersilent, but then a friendlier version of the Norwegian electroimprov-quartet. Stadhouders’ music could perhaps be compared to Supersilent’s releases 5 and 6, and it has the same ether, over-worldly quality.
If you do not understand the music, then listen to it again. And again. After a while the improvised pieces will open up, like the flowers on the back of the album cover. Because, this is music that demands a lot of the listener. If one does not focus it will become a undifferentiated mass, just as a clouded sky might seem, when you just let it float over your head without looking at it. But it is possible to discover fantastic formations and incredible colours in the music, just like you can in clouds, by paying attention and being observant.
The structures and timbres that Bram Stadhouders’ trio use have few cultural associations attached to them, which means that it is easy for the listener to create his or her own pictures. This trio is going to reach far; _Tonelist_ is merely the beginning, but they have already created an album of indescribable beauty, which calms the listener by moving him or her. Bram Stadhouders is going to continue developing as an artist, and I for one am going to follow him.
 

Review by Jan Klupper (Muziekpodia.nl)
Sorry, only in Dutch:
Nadat Bram Stadhouders rock en covers speelde, jazz en jamden met grote namen in Nederland en voorname festivals, is hij een progressieve muzikant gebleven.
Op zijn CD "Tonelist" (prima gekozen naam overigens) is in eerste instantie de drum het enige houvast. Met een gitaarsynthesizer aangesloten op zijn laptop, creëert hij een wereld van bijzondere tonen en geluiden.
De titels van de nummers zijn al even wonderlijk als de muziek. Veel geluidseffecten laten veel aan het voorstellingsvermogen over. Je zal en moet je verbeelding gebruiken.
Bram probeert je te boeien en dat lukt hem bovenmate goed. Daarnaast is er veel ruimte voor rust. Stereo-effecten blijven niet achterwege, het kruipt je van links naar rechts door de boxen.
Bram schuwt geen zware geluiden, "Klin pery bus" is daar een voorbeeld van. Een groep overvliegende zwanen? Groots als een oceaan met oevers. Zijn studie aan de Hoge school voor kunsten verklaart zijn explosifeve creativiteit en muzikale grandeur.